Wersja do wydruku
Historia Łęczycy sięga VI wieku. Pierwotnie znajdowała się na wschód od dzisiejszego miasta, na terenie obecnej wsi Tum. Po wprowadzeniu chrześcijaństwa stała się stolicą jednej z siedmiu prowincji tworzących Polskę. W X w. założono tu opactwo benedyktyńskie, na miejscu którego w 1161 r. konsekrowano kolegiatę łęczycką.
W XII-XIII w. pełniła rolę letniej stolicy kościelnej Polski. 
W okresie rozbicia dzielnicowego Łęczyca pretendowała, poprzez wydarzenia, które miały tu miejsce, do miana niekoronowanej stolicy podzielonego kraju. Pierwsza lokacja Łęczycy na prawie niemieckim miała miejsce w 1267 r. Rozkwit miasta nastąpił w XIV w. za czasów panowania Kazimierza Wielkiego, który wybudował, istniejący do dnia dzisiejszego, murowany zamek i otoczył miasto murami. Szczególną rolę pełniło miasto za czasów Władysława Jagiełły, który zwołał tu w 1409 r. zjazd koronny, a w 1414 r. wypowiedział na zamku wojnę Krzyżakom. W 1420 r na zamku Czesi zaoferowali Jagielle koronę swojego państwa.Upadek miasta nastąpił w XVII w. w wyniku zniszczeń spowodowanych wojnami szwedzkimi. W końcu XVII w. powołano Komisję Dobrego Porządku, która zajęła się sprawą podniesienia rangi Łęczycy. W czasie wojen napoleońskich miasto było ważnym punktem koncentracji wojsk, w związku z czym rozbudowano jej fortyfikacje. 
Łęczyca zawsze znajdowała się w centrum różnych wojen, w wyniku czego ulegała częściowemu zniszczeniu. Podczas I wojny światowej o miasto toczyły się zacięte walki. Była to największa operacja na froncie w tym czasie. We wrześniu w 1939 r. w okolicach Łęczycy odbyła się największa bitwa wojny obronnej, zwana Bitwą nad Bzurą.
